Landschap en dier
Mijn werk ontstaat uit de diepe verbondenheid tussen landschap en dier. Ik laat me inspireren door hoe dieren opgaan in hun omgeving en hoe het landschap hun bewegingen, stilte en aanwezigheid draagt. In mijn tekeningen zoek ik naar die natuurlijke harmonie: het samenspel van vorm, licht en leven dat mens, dier en natuur met elkaar verbindt.
uit 2023 tot 2025
(klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)
stuur een bericht
Wachter van het woud
2025Deze tekening vangt een intens en mysterieus moment in het bos. Een lynx ligt laag tussen de stam en takken, half verscholen in schaduw. Zijn lichaam is ontspannen, maar zijn blik is alert — ogen die scherp door het duister snijden. De open bek, met een glimp van de tong, suggereert niet per se agressie maar eerder aanwezigheid: een dier dat ademt, luistert en zijn omgeving nauwkeurig registreert. Het licht speelt subtiel over zijn vacht, waardoor warme tinten van bruin, goud en roest oplichten tegen de donkere achtergrond. Daardoor lijkt de lynx bijna op te gaan in het bos, als een schepsel dat net zo goed schaduw als vlees is. De zachte pasteltexturen geven het dier een levendige, maar ook dromerige uitstraling. De compositie benadrukt het contrast tussen licht en donker. Links valt diffuus licht door de takken, waardoor delen van het gezicht oplichten — de snorharen, de oren, de markante lijnen rond de ogen. Rechts en onderaan domineren schaduwen en houtstructuren, alsof de omgeving het dier beschermt en verbergt. Samen schetst de tekening een beeld van kracht in stilte. De lynx verschijnt niet als een roofdier in actie, maar als een wachter van het woud — alert, verborgen, en volledig verbonden met de omgeving. Het voelt als een zeldzaam moment waarop je als kijker even wordt toegelaten tot een wereld die meestal onzichtbaar blijft.
Weerzien met de heide
2024Deze tekening ademt een gevoel van stilte, herinnering en eenvoud. Op de voorgrond liggen schapen in een compacte, zachte groep, hun vormen bijna versmolten tot één golvende vlakte van wollige texturen. Ze geven de scène een rustgevende massa, alsof de tijd hier langzamer beweegt. Aan de rechterkant staat een herder, half in de schaduw. Zijn houding is ontspannen maar aandachtig: staf in de hand, blik gericht op zijn dieren of op iets buiten beeld. Door de donkere achtergrond lijkt hij even uit een andere wereld te komen — niet dreigend, maar eerder als iemand die al jaren in dit landschap thuishoort. De contrasten tussen donker en licht maken hem tot een stille wachter. Links vullen bladeren en takken het beeld met warm, gefilterd licht. Hun zachte groentinten vormen een tegengewicht voor de diepte van de schaduw rechts, alsof de natuur zelf twee sferen naast elkaar laat bestaan: licht en donker, dag en schemer, veiligheid en mysterie. Tussen het groen duiken subtiele roodtinten op, als kleine accenten van leven. De tekening voelt als een moment van overgang: misschien het einde van de dag, of het begin van een herinnering. Het is een intiem, bijna poëtisch beeld van mens en dier die samen opgaan in het landschap. Niet door actie of dramatiek, maar door aanwezigheid — een hernieuwd “weerzien met de heide,” waarin stilte een eigen betekenis krijgt.
Bezig bijtje
2023Deze tekening vangt een close-up moment waarin een hommel neerstrijkt op een roze bloem. De hommel is het duidelijke middelpunt: zijn pluizige vacht, warme oranje accenten en transparante vleugels maken hem levendig en aanwezig. Hij lijkt volledig op te gaan in zijn taak, alsof de wereld om hem heen even niet bestaat. De bloem waarop hij zit oogt zacht en kwetsbaar. De lichtroze blaadjes vormen een mooi contrast met de donkere, gedetailleerde achtergrond. Je voelt de fragiliteit van het bloemblaadje tegenover de vastberaden beweging van de hommel. Het samenspel van beide benadrukt de harmonie tussen dier en plant, een subtiele samenwerking die essentieel is voor het leven in de natuur. De achtergrond is rijk gevuld met stippen en organische vormen, bijna abstract. Deze structuur geeft diepte en dynamiek aan het beeld, alsof het licht zelf in kleine deeltjes door de scène beweegt. Tussen de patronen verschijnen bladeren die een natuurlijke omlijsting vormen, waardoor het geheel een bijna meditatieve rust krijgt. Wat deze tekening zo krachtig maakt, is de aandacht voor het kleine. Het laat zien dat iets eenvoudig en alledaags — een hommel op een bloem — een moment van schoonheid en betekenis kan zijn. De fijnzinnige details en warme kleuren benadrukken dat deze kleine ontmoeting een wereld op zich vormt: een stille viering van leven, beweging en balans.